8. buddyzm, bon

8. 8. 2. 7. 1. wojna, bóstwa militarne, pokój
 

karttikeja jest bogiem wojny na sri lance. żeńskie duchy mamo wywołują epidemie i wojny.

wajśrawana, strażnik buddyzmu, wódz jakszów, jest zazwyczaj przedstawiany w zbroi i hełmie. ma niebieską twarz, w ręce trzyma włócznię, depcze dwa demony. w chinach jest obrońcą miast i klasztorów, w wietnamie odpowiadał na modlitwy cesarzy i pomagał w odpieraniu chińskich najazdów. w japonii jest patronem wojowników.

khuong viet miał sen, w którym pojawił się wajśrawana, który zlecił mu misję obrony granic i szerzenia buddyzmu. w 981 chińska armia dokonała inwazji na wietnam, cesarz le dai hanh, który znał sen mistrza, polecił mu modlić się przed figurą wajśrawany w celu uratowania państwa. armię chińską ogarnął strach i wycofała się do rzeki ninh, na której powstały dzikie fale unoszone przez wiatr i pojawiły się smoki skaczące i stające dęba. chińska armia wycofała się w nieładzie.

tengu to złośliwe demony zwiastujące wojnę. sojobo, wódz tengu i jeden z trzech daitengu (wielkich tengu), zamieszkuje górę kurama na północ od kioto, w rękach trzyma siekierę, jego wierzchowcem jest dzik.

inari może być przedstawiona z mieczem, a komokuten jako groźny wojownik dobywający miecza.

ceremonię yeongsanjae odprawia się w intencji pokoju lub zwycięstwa w wojnie.

klasztory buddyjskie, często zagrożone przez inne religie (islam, taoizm, konfucjanizm, shinto), były miejsami, w których kultywowano wschodnie sztuki walki. niekiedy buddyzm dawał religijne uzasadnienia do samoobrony lub napadów i najazdów.

mnisi z szaolin nabrali ogromnego szacunku do bodhidharmy widząc jak on medytuje i pozwolili mu wejść do klasztoru. on zobaczył, że mnisi są senni i postanowił wprowadzić ćwiczenia ruchowe, które stały się podwaliną wushu (kung-fu).

legenda klasztoru szaolin nie wzięła się znikąd, sztuk walki uczono tu już w vii w, podobno mnisi z tego klasztoru brali udział w obronie ludności przed napadami bandytów, a także w wojnach o władzę w chinach. obecnie mnisi z klasztoru szaolin dają na całym świecie pokazy swoich umiejętności.

w xvi i xvii w mnisi buddyjscy znali sztuki walki, zwłaszcza z udziałem włóczni, halabardy, kija i walcząc wręcz. tajne stowarzyszenie białego lotosu powołujące się na źródła religijne rozwijało sztuki walki.

sohei, zbrojni japońscy mnisi, walczyli w obronie swoich świątyń. jako pierwsi zaczęli produkować arkebuzy i posługiwać się nimi. najsłynniejszym mnichem-wojownikiem był benkei. największe oddziały miały świątynie kofuku-ji i enryaku-ji.

yamabushi, ascetyczni mnisi, uczestniczyli w bitwach i potyczkach ramię w ramię z soheiami, potrafili używać łuku, miecza, sztyletu, ale najczęściej używali nanigaty. stosowali ninjutsu. zatrudniali ninja, którzy charakteryzowali się na mnichów, aby lepiej się maskować.

niektóre buddyjskie sztuki walki:

- sonmudo - szybki trening walki polega na dwóch formach praktyki: treningu nieruchomego w medytacji i treningu aktywnego (gimnastyka, ćwiczenie sztuki walki),

- lathi - sztuka samoobrony przy pomocy kija (180-200 cm),

- taijiquan - chińska sztuka walki, związana w chińską filozofią gimnastyki medytacyjnej, obecnie wykorzystywana przez new age i ideologię hippisowską,

- wushu - chińskie sztuki walki; według legendy stworzone przez mnichów buddyjskich przy udziale bodhidharmy. boks modliszki (styl kung-fu) został wymyślony w xvii w przez mnicha buddyjskiego wang langa, który brał udział w powstaniach ludności przeciwko władzy,

- hwarangdo - koreańskie sztuki walki, których nazwa wzięła się od hwarang, grupy młodych arystokratów wychowywanych do późniejszej służby państwowej. na ich wychowanie wpływ miał buddyzm (z elementami taoizmu, animizmu i konfucjanizmu). organizacja została poświęcona maitreji.

kodeks etyczny stworzony przez mnicha wongwanga przewidywał:

1 lojalną służbę władcy,

2 wypełnianie obowiązków wobec rodziców z szacunkiem i czcią,

3 wierność towarzyszom,

4 odwagę wobec ataków na wroga,

5 zakaz zabijania jakichkolwiek stworzeń z wyjątkiem obrony lub w celu przeżycia. 

dziewięć cnót członków hwarangu to: 1 humanitaryzm, 2 sprawiedliwość, 3 uprzejmość, 4 mądrość, 5 wiara, 6 dobroć, 7 prawdomówność, 8 lojalność, 9 odwaga.

ćwiczyli władanie mieczem, łucznictwo, walkę włócznią, kwonbop, subak, taekkyeon. szeregowi zawodnicy (rang do) tworzyli oddziały złożone z od 500 do 5000 osób, którymi dowodzili hwa rang - mistrzowie sztuki walki. wodzem naczelnym korpusu był ku son - mistrz sztuk walki.

 

 

Waldemar Mierniczek